Arsyet qe me nxiten per te shkruar rreth ketij problemi jane -niveli i mesimdhenies dhe i edukimit qe na prezantojne mesuesit me nxenesit ne procesin mesimor. -niveli i vete nxenesve qe po perjetojme si rrjedhoje e kesaj mesimdhenie dhe edukimi qe na ofrohet nga puna e mesuesve.

Mesimdhenia e suksesshme e mesuesit me nxenesit ne kuptimin e gjere pedagogjik mendoj se matet jo vetem ne aftesite e tij shkencore dhe metodike per te dhene lenden, qe kjo e fundit te behet e dashur dhe e lehte per tu pervetesuar nga nxenesit, por edhe ne aftesite qe tregon mesuesi per ta edukuar nxenesin me norma te tilla, qe te reflektoje ne kontaktet me te tjeret ne cdo mjedis ku ndodhet, se eshte vertete nxenes qe ka marre nje edukim te shendoshe ne shkolle.

Pa dyshim kur nxenesi e ka marre nje edukim te tille, behet i dobishem dhe i vlefshem jo vetem per veten dhe familjen e tij, por edhe per shoqerine dhe kombin e vet.

Eshte kjo pra arsyeja qe detyra e mesuesit per mesimdhenien dhe edukimin eshte nje detyre me shume pergjegjesi. Natyrisht per ta kryer suksesshem kete detyre nuk eshte e lehte, pasi te mesuesi kerkohen jo vetem aftesi profesionale, por qe ai te jete edhe njeri human, zemergjere dhe i durueshem, e kete duhet ta vleresoje cdo mesues pasi e tille eshte natyra e profesionit qe ushtron, por ama jo e pamundur per tu realizuar.

Qe te jem sa me objektiv e sa me prane realitetit, mendoj ta analizoj problemin ne dy kendveshtrime

1. Sa e ka vleresuar vete mesuesi detyren e tij ne punen e perditshme me nxenesit.
2. Sa eshte vleresuar nga organet eprore kontrolli i punes se mesuesit, pergjegjesia qe ai ka per mesimdhenien.

Lidhur me kendveshtrimin e pare mendoj se
Jane te paket mesuesit qe e vleresojne detyren qe kane. Ne kete drejtim permendim mesuesit pasionant, ata qe kane seder dhe ambicie profesionale. Ata qe i han meraku per te shpalosur para nxenesve aftesi dhe cilesi, qe lenda e tyre te pervetesohet sa me suksesshem.

Madje do te thosha se emri i ketyre mesuesve qe shpalosin te tilla vlera lakohet per mire si ne gojen e nxenesve ashtu edhe te prinderve te tyre jo vetem kur ushtrojne detyren e mesuesit, por edhe kur dalin ne pension, pra gjate gjithe jetes. Po jot e gjithe mesuesit jane te tille. Ne shkolla kemi edhe nga ata qe nuk e vleresojne sa duhet detyren qe u eshte besuar.

E te tille nuk jane pak. Kjo reflektohet edhe ne pergatitjen e perditshme qe bejne per mesimdhenien, cilesine e ores se mesimit qe demonstrojne para nxenesve. E keqja eshte se te tille mesues as qe nuk bejne perpjekje per te studiuar te rejat e shkences qe japin, literaturen pedagogjike te kohes, artin e mesimdhenies per tu aftesuar profesionalisht, ndonese nje literature e tille nuk mungon ne tregjet tona.

Opinioni qe shpreha bazohet jo vetem ne vezhgimet e bera per problemin qe behet fjale, por edhe ne anketimet e bera me nxenesit dhe prinderit. Natyrisht dihet edhe respekti dhe konsiderata qe gezojne keta mesues, ne masen e nxenesve dhe prinderve per punen qe bejne.

Ne pergjegjesine e punes se mesuesit me nxenesit ne aspektin e edukimit do te vleresoja si te rendesishme edhe pamjen e jashtme te tij, uniformen qe ai prezanton para nxenesve.

Ndonese per uniformen e mesuesit keto vitet e fundit eshte terhequr vemendja nga ana e MASH, madje enkas per kete problem eshte derguar edhe nje qarkore e vecante ne te gjitha shkollat e vendit tone se si duhet te vijne mesuesit ne shkolle, realiteti po tregon se kemi ende mesues qe nuk e respektojne sa duhet uniformen qe i takon.

Ne kete drejtim perballemi tek-tuk edhe me veshje ekstravagante qe nuk rrezaton kulture ne drejtim te edukimit te nxenesve, perkundrazi cedukon tek ata.

Ne aspektin e edukimit dhe te mesimdhenies si dukuri negative vecojme edhe fjalorin antipedagogjik qe reflektojne disa mesues gjate komunikimit me nxenesit ne rastet kur i qortojne per te metat dhe mangesite qe u konstatojne ne aspektin e punes mesimore-edukative.

Lidhur me kendveshtrimin e dyte mendoj se kontrolli i punes se mesuesit si mesimdhenes dhe edukator eshte lene disi me nje ane nga ana e organeve eprore. Nje dukuri e tille ka bere per mesuesin qe ai ta ndjeje veten e tij jashte kontrollit dhe pergjegjesise lidhur me profesionin qe ushtron e per rrjedhoje edhe niveli i mesimdhenies ka rene.

Po nga ka ardhur mungesa e ketij kontrolli dhe e ketij vleresimi? Ne kete drejtim mendoj se ka ardhur nga keto faktore
Po e fillojme ne radhe te pare nga kontrolli i brendshem qe ushtrohet per punen e mesuesit. Pra, nga drejtoria e shkolles.

Dihet qe drejtori i shkolles ka nje norme kontrolli enkas per te vezhguar cilesine e
mesimdhenies te mesuesit me te cilet ai punon. Ndaj jo pa qellim ka me pak ore mesimore, pikerisht per ta realizuar suksesshem nje detyre te tille.

Por sic kane pohuar edhe vete drejtuesit e shkollave, prania jone ne mbledhjet e shpeshta, apo informacionet e shumta qe po na kerkohen nga organet eprore per probleme nga me te ndryshme qe kane te bejne me mbarevajtjen e puneve ne shkolle, po pengon ndjeshem realizimin e kontrollit qe behet fjale.

Mendoj se drejtuesit kane te drejte, pasi keto vitet e fundit vihet re se nga
ana e instancave eprore duke filluar nga MASH, po dergohen shume shkresa dhe
udhezime, po kerkohen shume informacione per kete apo ate problem ne shkolla. Kete
dukuri e ndjeje edhe une ne pozicionin ku punoj si menaxhues i ketyre shkresave dhe udhezimeve ne lidhje me shkollat qe kam ne vartesi.

Mendoj se nje fluks i tille shkresash dhe informacionesh qe kerkohen, eshte nje praktike pune burokratike qe synon per ti zgjidhur problemet nga zyra dhe jo per ti verifikuar ne baze, e per rrjedhoje po pengon realizimin e detyrave me te rendesishme ne shkolle, sic eshte pra edhe krijimi i mundesive optimale per kontrollin dhe vleresimin e punes se mesuesit ne shkolle, nga ana e organeve eprore.

Madje lidhur me kontrollet e organizuara per punen e mesuesit ne shkolle edhe kontrollet e organizuar nga instancat me te larta, pak jane ndjere ne shkolla, aq me teper se tani me krijimin e strukturave te reja ne arsim( ne kuadrin e reformimit te tij) ne nivel qendror, rajonal dhe ne baze rrethi sic jane zyrat arsimore, te cilave tashme u eshte hequr kompetenca e kontrollit ne shkollat vartese(dukuri kjo qe mendoj se nuk ishte e drejte sepse po ndjehet nje mangesi e tille ne drejtim te mbarevajtjes se puneve ne shkolla), duke i kaluar DAR-ve dhe tani struktures se re ne nivel kombetar e quajtur tashme IKAPI(inspektimi kombetar i arsimit parauniversitar), i cili mendoj nuk mund te perballoje dhe mbuloje suksesshem kontrollin ne te gjitha shkollat e vendit tone.

Lidhur me shkresat dhe informacionet qe kerkohen nga instancat me te larta mendoj te jap kete mendim me pak ti kushtojme rendesi dergimit te tyre( pa mohuar ketu ato qe jane te rendesishme dhe te domosdoshme) dhe marrjes se informacioneve ne shkolla permes postimit elektronik, pasi kjo nuk eshte aq rezultateve apo aq e besueshme lidhur me mbarevajtjen e puneve ne shkolle.

Pra, dua te nenvizoj se konkluzioni per punen ne shkolla nuk nxirret vetem permes marrjes se informacioneve, por permes kontrolleve qe organizohen,vecanerisht ti jepet prioritet cilesise se punes se mesuesit ne shkolle me nxenesit, pasi cdo reforme arsimore ne cdo kohe synon ne radhe te pare ti sherbeje interesave te nxenesit, dijeve qe ai duhet te marre per te qene i vlefshem per veten e tij dhe per shoqerine neser kur te dale ne jete.

E per ta realizuar kete kemi nevoje per mesues te afte dhe te kualifikuar, ndaj kontrolli dhe pergjegjesia e tij per mesimdhenien qe zhvillon duhet vleresuar si nje problem paresore ne shkolle.

Se fundi dua te nenvizoj se treguesit e lartpermendur lidhur me vleresimin e punes mesimore-edukative te mesuesit ne shkolle nuk duhen konsideruar se jane te vetmet, por disa aspekte qe une i quajta si me te rendesishme ne punen e tij, pasi hapesira e punes mesimore-edukative te mesuesit me nxenesit ne aspektin pedagogjik eshte mjaft e gjere dhe e larmishme.

*Specialist ne zyren arsimore, Kruje