Publikuar me : 22.12.2011 Ne :
Kuriozitete - 41 Lexime. Origjina : Gazeta Shekulli
Arben Duka
Në altar të ka ty kombi,
Në Fronin e të Mëdhenjëve,
Kur re s’bëre compromise,
Me racën e maskarenjëve!
Mbas fytyrës paqësore,
Gjemon një det i stuhishëm,
Për mbi tokën arbërore,
Je burri më i lavdishëm!
Ti Rilindasi i ndritur,
Më ngjall ndjenjat më fisnike,
Po të dy skemi ditur,
Ku janë bandat armike?!
Po tani i njohim mirë,
Një nga një e dimë ku janë,
Të ngrehur të pështirë,
Në Prishtinë e në Tiranë!
Ndriço ti e ndriço unë,
Natë e ditë luftë me horrat,
Në tallas e në furtunë,
Që të shohin rrugën qorrat!
Ç’të të them o Ati ynë,
Gjithë jetën i magjishëm,
Po këtu për qeverinë,
Je një emër i bezdisshëm!
Po të shkretët kanë harruar,
Ato ditë në Dhjetor,
Kur në rrugë kanë marshuar,
Me portretin tënd në dorë!
Kur e donte Shqipërinë,
Si e gjithë Europa,
Përmbi krahë Ati ynë,
Të mbante Saliu hopa!
Po ai vendin e nxiu,
Ashtu si s’qe nxirë kurrë,
Ti u ndave nga Saliu,
Kur shkau në diktaturë!
Ajo skotë që derdhi gjak,
Të llogarit tek armiqtë,
Po ti s’ke nevojë aspak,
Që të të duan të liqtë!
Gjak i kuq na rjedh në dej,
Ndaj “të kuq” na thonë të zinjtë,
Ti andej e unë këtej,
Luftojmë me gjarpërinjtë!
